نحوه احیا کودکان

چگونه کودک را احیا کنیم

این صفحه توالی کامل احیای قلبی ریوی (CPR) را برای نوزادان (نوزادان زیر 1 سال) و کودکان ارائه می دهد.

به شدت توصیه می شود که هر والدین یا مراقبی در دوره کمک های اولیه شرکت کنند، زیرا درک و به خاطر سپردن این فرآیند بسیار آسان تر می شود.

اگر نوزاد یا کودکی پاسخگو نیست و به طور طبیعی نفس نمی‌کشد، با 115 تماس بگیرید و بلافاصله CPR را شروع کنید.

هنگامی که برای آمبولانس با 115 تماس می گیرید، باید از طریق تلفن دستورالعمل های اولیه نجات جان به شما داده شود، از جمله توصیه هایی در مورد CPR.

مراحل CPR کودک و نوزاد

1. از امن بودن منطقه اطمینان حاصل کنید

خطرات، مانند تجهیزات الکتریکی یا ترافیک را بررسی کنید.

2. پاسخگویی فرزندتان را بررسی کنید

به آرامی کودک خود را تحریک کنید و با صدای بلند بپرسید: "خوبی؟"

3.

الف: اگر کودک شما با پاسخ دادن یا حرکت پاسخ می دهد

او را در موقعیتی که پیدا کردند رها کنید (به شرطی که در خطر نباشند).

وضعیت او را بررسی کنید و در صورت نیاز کمک بگیرید.

وضعیت را به طور منظم ارزیابی کنید.

ب: اگر فرزند شما پاسخ نمی دهد

برای کمک تماس بگیرید.

کودک را با احتیاط به پشت بچرخانید.

اگر کودک زیر 1 سال سن دارد:

اطمینان حاصل کنید که سر در وضعیت خنثی قرار دارد و سر و گردن در یک راستا قرار دارند.

همزمان با نوک انگشتان خود زیر چانه کودک، چانه را بلند کنید. به بافت های نرم زیر چانه فشار ندهید زیرا ممکن است راه هوایی را مسدود کند.

اگر کودک بیش از یک سال سن دارد:

راه هوایی فرزندتان را با کج کردن سر و بالا بردن چانه باز کنید.

برای انجام این کار، دست خود را روی پیشانی آنها قرار دهید و به آرامی سر آنها را به سمت عقب متمایل کنید.

اگر فکر می‌کنید ممکن است آسیبی به گردن وارد شده باشد، سر را با احتیاط، هر بار مقدار کمی، خم کنید تا راه هوایی باز شود. باز کردن راه هوایی بر آسیب احتمالی گردن اولویت دارد.

4. تنفس آنها را بررسی کنید

راه هوایی را باز نگه دارید، با نزدیک کردن صورت خود به صورت کودک و نگاه کردن به قفسه سینه، به تنفس طبیعی نگاه کنید، گوش دهید و احساس کنید.

به دنبال حرکات قفسه سینه باشید.

برای صداهای تنفسی به بینی و دهان کودک گوش دهید.

حرکت هوا را روی گونه خود احساس کنید.

قبل از اینکه تصمیم بگیرید که آنها نفس نمی کشند، بیش از 10 ثانیه نگاه کنید، گوش دهید و احساس کنید. نفس های نفس گیر نباید به عنوان تنفس طبیعی در نظر گرفته شود.

5.

الف: اگر کودک شما به طور طبیعی نفس می کشد

آنها را به طرف خود بچرخانید.

ادامه تنفس را بررسی کنید.

برای کمک بفرستید یا بروید – فرزندتان را رها نکنید مگر اینکه کاملاً ضروری باشد.

ب. اگر کودک شما نفس نمی کشد یا به ندرت و نامنظم نفس می کشد

هر گونه انسداد آشکار در دهان را با دقت بردارید.

5 بار نفس نجات اولیه (احیای دهان به دهان) بدهید.

در حین انجام این کار، به هر پاسخ تهوع یا سرفه توجه کنید - این نشانه زندگی است.

تنفس های نجات برای نوزاد زیر 1 سال

اطمینان حاصل کنید که سر در وضعیت خنثی قرار دارد و چانه را بلند کنید.

نفس بکشید، سپس دهان و بینی کودک خود را با دهان خود بپوشانید و مطمئن شوید که مهر و موم شده است. اگر نمی توانید هر دو دهان و بینی را همزمان بپوشانید، فقط یکی از آنها را با دهان خود ببندید. اگر بینی را انتخاب می کنید، لب ها را ببندید تا از خروج هوا جلوگیری شود.

بیش از 1 ثانیه به طور پیوسته به دهان و بینی کودک دم دهید. باید به اندازه ای باشد که قفسه سینه به وضوح بالا بیاید.

در حالی که سر آنها را کج نگه داشته و چانه را بالا نگه داشته اید، دهان خود را بردارید و مراقب باشید که قفسه سینه هنگام خروج هوا بیفتد.

یک نفس دیگر بکشید و این ترتیب را 4 بار دیگر تکرار کنید.

تنفس نجات برای کودک بالای 1 سال

سر را کج کنید و چانه را بلند کنید.

قسمت نرم بینی آنها را با استفاده از انگشت اشاره و شست دستی که روی پیشانی آنها قرار دارد ببندید.

دهان آنها را کمی باز کنید، اما چانه را به سمت بالا نگه دارید.

یک نفس بکشید، سپس لب های خود را دور دهان آنها قرار دهید و مطمئن شوید که مهر و موم شده است.

به مدت 1 ثانیه به طور پیوسته در دهان آنها نفس بکشید و مراقب بالا آمدن قفسه سینه باشید.

یک نفس دیگر بکشید و این ترتیب را 4 بار دیگر تکرار کنید. بررسی کنید که قفسه سینه فرزندتان به همان شکلی که گویی به طور طبیعی نفس می کشد بالا و پایین می رود.

پ. راه هوایی مسدود شده است

اگر در دستیابی به تنفس موثر در فرزندتان مشکل دارید، ممکن است راه هوایی مسدود شود.

دهان کودک را باز کنید و هرگونه انسداد قابل مشاهده را بردارید. انگشتان یا هر شیئی را در دهان فرو نکنید.

اطمینان حاصل کنید که سر و چانه به اندازه کافی خم شده است، اما گردن بیش از حد کشیده نشده است.

تا 5 بار برای رسیدن به نفس های موثر (به اندازه کافی برای بالا آمدن قفسه سینه) انجام دهید. اگر این کار همچنان ناموفق بود، به سمت فشرده سازی قفسه سینه همراه با نفس های نجات بروید.

6. گردش خون را ارزیابی کنید (نشانه های حیات)

به دنبال نشانه های زندگی باشید. اینها شامل هرگونه حرکت، سرفه یا تنفس طبیعی است – نه گازهای غیرطبیعی یا نفس های نادر و نامنظم.

نشانه های زندگی وجود دارد

اگر نشانه های قطعی زندگی وجود دارد:

تا زمانی که فرزندتان شروع به تنفس طبیعی برای خودش کند، به تنفس نجاتی ادامه دهید.

کودک را به پهلو در وضعیت بهبودی قرار دهید و برای کمک بفرستید.

به بررسی تنفس طبیعی خود ادامه دهید و در صورت لزوم تنفس های نجات بیشتری ارائه دهید.

هیچ نشانه ای از زندگی وجود ندارد

اگر هیچ نشانه ای از زندگی وجود ندارد:

فوراً فشرده سازی قفسه سینه را شروع کنید.

فشرده سازی قفسه سینه را با نفس های نجات ترکیب کنید، پس از هر 30 فشار، 2 بار تنفس ایجاد کنید.

7. فشرده سازی قفسه سینه: راهنمایی کلی

برای جلوگیری از فشردگی معده، نقطه‌ای را که پایین‌ترین دنده‌ها در وسط به هم می‌پیوندند، و سپس عرض یک انگشت بالاتر از آن را پیدا کنید. استخوان سینه را فشرده کنید.

۴ سانتی‌متر (برای نوزاد یا نوزاد) یا ۵ سانتی‌متر (کودک)، که تقریباً یک‌سوم قطر سینه است، فشار دهید.

فشار را رها کنید، سپس به سرعت با سرعت حدود 100-120 فشار در دقیقه تکرار کنید.

پس از 30 فشار، سر را کج کنید، چانه را بالا بیاورید و 2 بار تنفس موثر بدهید.

فشرده سازی و تنفس را به نسبت 2 تنفس به ازای هر 30 فشرده سازی ادامه دهید.

اگرچه سرعت فشرده سازی 100 تا 120 در دقیقه خواهد بود، اما تعداد واقعی ارسال شده به دلیل مکث برای نفس کشیدن کمتر خواهد بود.

بهترین روش برای فشرده سازی بین نوزادان و کودکان کمی متفاوت است.

فشرده سازی قفسه سینه در نوزادان کمتر از 1 سال

فشارهای روی استخوان سینه را با نوک 2 انگشت انجام دهید، نه با کل دست یا با هر دو دست.

کیفیت (عمق) فشرده سازی قفسه سینه بسیار مهم است. اگر با نوک 2 انگشت نمی توان به عمق 4 سانتی متر رسید، از پاشنه 1 دست استفاده کنید.

فشرده سازی قفسه سینه در کودکان بالای 1 سال

پاشنه 1 دست را روی یک سوم پایینی استخوان سینه قرار دهید.

برای اطمینان از اینکه فشاری روی دنده ها وارد نمی شود، انگشتان را بلند کنید.

خود را به صورت عمودی بالای سینه قرار دهید و با بازوی صاف، استخوان سینه را فشرده کنید تا آن را 5 سانتی متر به پایین فشار دهید، که تقریباً یک سوم قطر سینه است. کیفیت (عمق) فشرده سازی قفسه سینه بسیار مهم است.

در بچه‌های بزرگ‌تر یا اگر کوچک‌تر هستید، این کار با استفاده از هر دو دست با انگشتان در هم قفل شده راحت‌تر انجام می‌شود و از فشار روی دنده‌ها جلوگیری می‌شود.

اگر به تماس برای کمک خود پاسخی ندادید و تنها هستید، قبل از تلاش برای دریافت کمک، حدود 1 دقیقه احیا را ادامه دهید - مثلاً با تماس با 115.